Pasierbiec - pielgrzymka

Co roku w pracy u Marzenki organizowane są pielgrzymki do nie nazbyt odległych sanktuariów. Tym razem padło na Pasierbiec. Padło ale i padało - od dwóch tygodni padało, i przestać nie chciało, zatem w ostatnich dniach wycofała się masa uczestników. Trudno im się dziwić, ale wyszli z nich ludzie małej wiary - żelazne jadro jednak pozostało a przy okazji załapałem się też i ja.

Wyjeżdżamy z Brzeska



Trasa oczywiście busikiem - ja bym tam mógł i potuptać - ale dla wielu innych uczestników pielgrzymki było by to mordercze.

Jak to w Beskidzie Wyspowym, drogi kręte, łamane, skręcające pod nieprawdopodobnym katem w nieprawdopodobnym, niemożliwym do przewidzenia kierunku... na szczęście nie ja prowadzę, więc mogę do syta cieszyć się mijanymi miejscami.  Krajobrazy są cudowne... tyle że niewidoczne z powodu mgły, co wszakże nie przeszkadza mi się nimi zachwycać.

Program jest prosty, pielgrzymkowy; msza, poczęstunek w domu pielgrzyma, droga krzyżowa (jak nie będzie padać...za bardzo), ewentualnie czas na piknik, ale w to nikt nie wierzy.

Ołtarz polowy

 Ciepła nie ma...

 Pomiędzy przyjazdem a mszą jest trochę czasu - co wykorzystuję żeby się urwać - dzięki temu macie zdjęcia z poprzedniego postu które pokazują stare sanktuarium. 

Oczywiście spotykam kolegę...

A potem już grzecznie idę do kościoła, siadam w ławce i wraz z innymi czekam. 

 Ale nie bezczynnie - obfotografowuję wnętrza. 

 Kościół jest jasny, przestronny, przemyślany, solidnie obwieszony wotami, widać że ludzie tu znajdywali to co było im potrzebne. 

 

 Wkrótce ktoś tu będzie wstępował w szranki małżeńskie... 

Po mszy idziemy na poczęstunek - ja tam bym wolał poszwendać się po okolicy - ale nie wypada.  Trochę mnie to gniecie, lata samotnych wypadów uczyniły ze mnie osobnika któremu trudno jest się podporządkować grupie. 

Wykorzystuję czas zwiedzając Dom Pielgrzyma 

O tym będzie następny wpis. 

 Nasza grupa z góry...

 i z dołu...

A potem ruszamy już na drogę krzyżową. 

Bardzo nieszablonową, pełną odniesień do naszej polskiej historii.

Zmuszającą do przemyśleń.

I - sąd

 II - wzięcie krzyża

 III - pierwszy upadek

 IV - Jezus spotyka Matkę

 Przedstawienie tak pełne dramatyzmu i dynamiki, choć absolutnie nieruchome że aż przechodzą ciary po plecach. 

 V - Szymon Cyrenajczyk pomaga nieść krzyż. 

Ale to nie Szymon - to Jan Paweł II! 

Pamiętacie gdy nakłaniano Go do ustąpienia? 

"nie schodzi się z krzyża" odparł. 

 VI - Weronika ociera twarz Jezusowi 

A w tym samym czasie krzyż dźwiga bł. ks. Popiełuszko. 

Zatłuczony za prawdę i dawanie nadziei...

Jedni kapłani byli mordowani, inni "współpracowali ale nikomu nie czynili krzywdy"...  

 VII - drugi upadek. Krzyż podtrzymuje ks. Franciszek Blachnicki. Postać która starczyła by na kilka życiorysów. Nie wymienię żadnego z jego dzieł, bo bym wartościował. 

Chcecie doczytajcie sami. 

 

 VIII - Jezus spotyka płaczące niewiasty.

klęczą postacie Stanisławy Leszczyńskiej i Stefanii Łąckiej.... kim były?

Mało kto pamięta, mało kto chce pamiętać. 

To kobiety które podczas porodów w Auschwitz ratowały nowonarodzone dzieci.

Antybohaterki Manif, Czarnych Marszy itp. akcji spod znaku Adolfa Hitlera bo to on przecież wprowadził dla Polek aborcję na życzenie 9 marca 1943 roku...

 IX - Trzeci upadek i znów ktoś podtrzymuje krzyż. To bł. ks. Roman Sitko - rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Znów życiorys bogaty aż do przesady.

 X - odarcie Jezusa z szat.

przy Zbawicielu kardynał Wyszyński - jemu też komuniści kościoły i majątki zakonne ograbili. Co wtedy powiedział?  

"Jeszcze nigdy Kościół w Polsce nie był tak silny, jak teraz" i miał rację 

 XI - przybicie do krzyża. 

 XII - Śmierć

W tym momencie zaczynają dziac sie u nas niezwykłe rzeczy - nagle chmury i mgła sie rozwiewaja - piekne, gorące słońce, cichjnie wiatr, jest naprawde przyjemnie.

Niesamowite.

 XIII - Pieta.

 XIV - Złożenie do grobu.

Postacie ks Jana Czuby - zamordowanego w Kongu i Ojca Zbigniewa Strzałkowskiego (mój ziomal) ofiary komunistycznej partyzantki w Peru...

 Alleluja!!! 

A tamte szczyty?! cóż czekają na mnie... 

Pasierbiec - historia

Jest końcówka XVIIIw. W Europie to krwawy czas. Rozpętana przez Jakobinów Wielka Rewolucja kosztowała życie setek tysięcy ludzi, w tym samych rewolucjonistów (że też nie można było od tego zacząć?), ścięto lub zgładzono w inny sposób także kilka koronowanych głów, a tego już pozostali "namaszczeni" przyjąć do wiadomości nie mogli.  O ile sam Napoleon był by dla nich do zaakceptowania, o tyle jego rewolucyjne hasła już nie, nie mogli też zaakceptować całej historii dojścia tego człowieka na szczyt. Musiał być zniszczony, koszty nie grały roli.

 

Południowe tereny Rzeczypospolitej dostały się w wyniku działań zaprzańców i głupców (tak to jest jak się ma obcych władców ponad swoim... taka przestroga dla wyznawców "demokracji" i UE ) pod władanie Austrii - a Cesarstwo Habsburgów prowadziło w tym czasie wojnę z Napoleonem, z którym miało zatargi tak "zasadnicze" jak i osobiste.

 

Jednocześnie Austriacy nader często dostawali od Francuzów łupnia, zatem rekrut był potrzebny. Sięgnął zatem Cesarz po  swych nowych poddanych, Polaków i tak do armii Austriackiej trafił dwudziestosiedmioletni Jan Matras. Jako tako przeszkolony, odziany w mundur, przydzielony do austriackiego pułku trafia na wojnę. W 1793 roku dochodzi do bitwy pod Rastatt, zapewne była to potyczka, bo wielkie monografie epopei napoleońskiej o niej milczą, ale dla młodego człowieka z Polski który omal w niej nie zginął zapewne była to największa bitwa świata. Bowiem Jan Matras został podczas starcia ciężko ranny - koledzy myśleli że już nie żyje i zostawili go na polu bitwy, moim zdaniem na co wskazują dalsze losy naszego bohatera była to jednak nie tyle rana co ciążka kontuzja która zaskutkowała utratą świadomości, stąd potraktowanie go jako martwego. Być może oberwał podczas ostrzału artyleryjskiego pola bitwy? W każdym razie jego bohaterscy koledzy dali nogę przed konnicą Francuzów a  on sam odzyskawszy świadomość był pewien że za chwilę  zostanie stratowany. Ponieważ nie mógł się ruszać, pozostały mu tylko modlitwy i oto podczas próśb wznoszonych do Maryi, odkrył że otacza go jakby postać, a żaden koń nie stąpa w jego pobliżu, wszystkie przeskakują albo obiegają go bokiem. Solennie obiecał że jeśli przeżyje to wybuduje dla Najświętszej Panienki kapliczkę.

Po ćwierci wieku z okładem dotrzymał słowa. Powstała maleńka kapliczka, z jakimś bardzo ludowym, dalekim od  sztuki obrazem Maryi zakupionym gdzieś w okolicach Gorlic (na moje oczęta, wpływy łemkowskie są bardzo widoczne).

I w zasadzie na tym powinno się skończyć, tu na Pogórzu czy w Beskidach są setki takich kapliczek, w skali całego kraju tysiące.   A jednak!

A jednak w tej było coś szczególnego - ktoś chciał się w niej modlić, ktoś zapragnął by powstała tam parafia, nie było żadnego odgórnego działania, wszystko wyszło samo od siebie, naturalnie - przychodzili ludzie, zanosili prośby, Matka dawała pomoc, czasami tylko siłę do znoszenia nieszczęść, ale ludzie przybywali.  Przybywali, modlili się, zaczynało brakować miejsca, do kamiennej kapliczki dobudowano drewniane ściany, potem i je rozbudowano do rozmiarów małego kościoła, potem i ten kościółek powiększono - zmiany widać na budowli.

 Tak powstało sanktuarium. I to gdzie ? Pasierbiec - bez obrazy - to zad..ie! Zad..ie totalne. Przez gros czasu nawet nie prowadziła tu żadna porządna droga! A jednak... Na moje oko samo powstanie tu sanktuarium zakrawa na cud porównywalny z ocaleniem Jana Matrasa...

Ale sanktuarium jest i jest jednym z najbardziej malowniczo położonych sanktuariów (o ile nie numerem pierwszym pod tym względem) w Polsce.

Choć są tacy, co wolą by im "horyzontu nic nie przesłaniało" ...

Ps. Do Pasierbca wrócimy bo miejsce wymaga co najmniej 3 postów.